Δεν έχει αλλού, δεν έχει αλλιώς…

Ενα cd που χάρισε στο Σάρωθρον ένα υπέροχο σύνθημα

Στίχος που μας καλωσορίζει στο παρόν site, στίχος που χαρακτηρίζει το αγαπημένο μας στέκι – ενίοτε τον χρησιμοποιούμε και στα check-in μας. Στίχος του Οδυσσέα Ιωάννου, από τον Ναυαγό του Βασίλη…

Το τραγούδι «Σαν Ναυαγός» συμπεριλαμβάνεται στον δίσκο «Το παιχνίδι παίζεται» που κυκλοφόρησε το 2010 και περιλάμβανε 10 τραγούδια για τα οποία στίχους έγραψε ο Οδυσσέας Ιωάννου και μουσική συνέθεσε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, με εξαίρεση τη διασκευή «Μαμά» (La mamma), της οποίας τη μουσική έγραψε ο Charles Aznavour. Το τραγούδι για το οποίο μιλάμε είναι ένα ροκ ζεϊμπέκικο που τραγούδησε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου μαζί με τον Δημήτρη Μητροπάνο, μόλις δύο χρόνια πριν ο τελευταίος αναχωρήσει για άλλες γειτονιές και είναι από τα τραγούδια που ξεχώρισαν στον δίσκο αυτό αλλά και παρέμειναν διαχρονικά αγαπημένα και γνωστά ακούσματα.

Σε ποιον απευθύνονται άραγε Οδυσσέας, Βασίλης και Δημήτρης; Όσο κι αν έψαξα, ιστορία για το τραγούδι δε βρήκα μα έτσι κι αλλιώς, όταν ακούμε ένα τραγούδι, το συνδέουμε με όσα μας θυμίζει, με όσα εμείς καταλαβαίνουμε…

Θα σου γλιστρήσει από τα χέρια άλλη μια μέρα… Μια αυταπάτη οι επιλογές… Μακάρι να ‘τανε τα πάντα αλλιώς…Δεν έχει αλλού, δεν έχει αλλιώς, μόνο εδώ…

Ο ήρωας δε φαίνεται να ναυάγησε σε κάποιο άγνωστο και μακρινό νησί. Μάλλον είναι εδώ, παρών στην καθημερινότητα, απών από το ταξίδι που σχεδίαζε, εκείνο που άφησε στη μέση… Είναι λίγο πολύ γνωστός σε όλους μας, είναι ο συνάνθρωπος μας, ο γείτονας, ο φίλος, ο σύντροφος, ο κουμπάρος, ο πατέρας, ο αδερφός μας.

Εκείνος που ζει μηχανικά και οι μέρες γλιστράνε και φεύγουν μα το μέτρημα δεν βγαίνει… Εκείνος που ακολουθεί πάγιες τακτικές για να επιβιώσει, για να πάει παρακάτω, για να «την βγάλει καθαρή» και οι μηχανιστικές αυτές ενέργειες κάθε άλλο από επιλογή είναι, κι ας τρέφει τέτοιες αυταπάτες, για να νιώθει κάπως ελεύθερος, κάπως καλύτερα….

Και περιμένει να περάσει το καράβι για να συνεχίσει το ταξίδι εκείνο που άφησε μισό, να αρχίσει να ζει και να πάψει απλώς να επιβιώνει, να νιώσει πράγματι ζωντανός….

Είναι άραγε τόσο απαισιόδοξο το τραγούδι, θα αναρωτηθεί κανείς. Έχετε δει πολλά αισιόδοξα ζεΐμπέκικα; Κι όμως, στο τέλος, σαν να αχνοφαίνεται μια κάποια ελπίδα, ίσως θα την λέγαμε και υπενθύμιση… Το σήμερα είναι αίμα ζεστό κι άλλωστε ένα τσιγάρο έμεινε ακόμα… Κι όσο κρατάει το τσιγάρο και η παραμονή μας στη ζωή, ας την ζήσουμε όπως έρχεται, όσο καλύτερα μπορούμε…. Όπως έγραψε ο Ελύτης και τραγούδησε η Αρβανιτάκη, «δεύτερη ζωή δεν έχει» ή, εν προκειμένω «δεν έχει αλλού, δεν έχει αλλιώς, μόνο εδώ»…