«Ξενύχτησα στο Σάρωθρον και σιγοτραγουδώ»

Τα τραγούδια της σεζόν 2010 – 11

 

Κείμενο: Της Ειρήνης Τσιακίρη

Και να που το καλοκαίρι έφθασε – ημερολογιακά τουλάχιστον – και καλοκαίρι για άλλους σημαίνει διακοπές και θάλασσα, για κάποιους εξεταστική, για μερικούς ζέστη και κουνούπια…. Για εμάς εδώ στο Σάρωθρον σημαίνει συναυλίες, μπάνια σε κοντινές παραλίες και, φυσικά, Γενέθλια!!

Φέτος το καλοκαίρι, στις 21 Ιουλίου, το Σάρωθρον κλείνει τα 7 – μιλάμε ότι πια έχει γίνει ολόκληρο παιδί – και μας ετοιμάζει το δώρο μας! Ναι, ναι, καλά διαβάσατε, αντί να πάμε να του πάρουμε εμείς δώρο, θα μας κάνει αυτό, γιατί δεν είναι κανένα τυχαίο παιδί, είναι το Σάρωθρον και είναι και πολύ large, και γενναιόδωρο και κιμπάρικο, είναι το παιδί που όλοι αγαπάμε!

Αναμένουμε λοιπόν τα τραγούδια που ζητήσαμε, αγαπήσαμε, τραγουδήσαμε το 2016 σε εορταστική συσκευασία, για να τα ακούμε τον χειμώνα που θα έρθει, στο γραφείο, στο αυτοκίνητο, στο αστικό, όταν δηλαδή δεν είμαστε στο Σάρωθρον και δεν (μπορούμε να) το ακούμε από το sarothron.gr

Πριν όμως φθάσουμε εκεί, θα ακούσουμε τα, συλλεκτικής και συναισθηματικής αξίας , cd των προηγούμενων ετών, από το 2010 έως το 2014… (για του ’15, διαβάζετε εδώ)
«Ξενύχτησα στο Σάρωθρον και σιγοτραγουδώ» ο τίτλος του πρώτου, αυτού που κυκλοφόρησε το 2012 , περιλάμβανε τα τραγούδια της σεζόν 2010 – 2011, καθιέρωσε το έθιμο και ξεκινούσε με το διαφημιστικό σποτ του μαγαζιού για να μας περάσει αμέσως μετά στην Κλίμακα Μποφόρ του αγαπημένου Μίλτου και να κάνουμε γιορτές τις ήττες…

Κυριακάτικα αφιερώματα, κλασική αξία Σάρωθρον και ο Μάλαμας μάλλον μας παρακινεί να τα απολαύσουμε και να αγνοήσουμε τη Δευτέρα που ξημερώνει, αφού δε θέλει να πικραινόμαστε τις Κυριακές τα βράδια – ταυτιστήκαμε και το Γράμμα ήταν στα αγαπημένα μας από την πρώτη χρονιά!

Τα «Σαν να μη σ’ έχασα ποτέ» και η «Τράτα» (αυτή με το σουρωτήρι πάτο ντε) των Βασίλη και Θανάση Παπακωνσταντίνου αντίστοιχα, είναι από τα τραγούδια που δεν ήξερα από πριν αλλά αγάπησα αμέσως – δεν είμαστε παντογνώστες αλλά τα cd μας έχουν και εκπαιδευτικό χαρακτήρα!

Η Μελίνα Κανά αναρωτιέται για τις χυλόπιτες που μας επιφυλάσσει η ζωή (Άρνηση, θα το λέγαμε κομψά), ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου δεν έχει άλλη υπομονή, ο Δημήτρης Ζερβουδάκης μας παρακινεί να αφήσουμε την καρδιά να μιλήσει και η Ελένη Βιτάλη μας ταξιδεύει με αραγμένα καράβια…

Η Κρήτη δίνει το παρόν με τον Ψαραντώνη να τραγουδά για την Τίγρη που της τραγουδά τον πιο βαρύ καημό και τον  Χαρούλη να μας στέλνει στα κρητικά βουνά να κάνουμε παρέα στο βοσκαρουδάκι και να μαθαίνουμε ότι κουκοσάλι είναι το…χαλάζι, ενώ στο κλίμα των παραδοσιακών μας κρατά και ο Ζιώγαλας με τη Βασιλική που δεν έπρεπε να αγαπήσει τον Στέλιο και να φαρμακωθεί για χάρη του…
Δίδυμο από τα μπουζούκια των ελληνικών ταινιών, Μοσχολιού και Ζαμπέτας….επεμβαίνουν στη ζωή μας ως… παρακράτος ενώ η Βίκυ δίνει τον τίτλο στο cd με το «Ξενύχτησα στην πόρτα σου» και η Γλυκερία εξομολογείται μυστικά λόγω….μαγεμένων νυχτών – νυχτών στο Σάρωθρον σαν να λέμε…

Ο Δημήτρης Μητροπάνος μας αποχαιρέτησε το 2012, τη χρονιά που βγήκε το cd αυτό… Τον αγαπούσαμε πριν, τον αγαπάμε ακόμα, του κάνουμε δύο αφιερώματα κάθε χρόνο, τον τραγουδάμε κάτι δειλινά που δεν αντέχουμε, όταν η αγάπη κλαίει σαν μωρό και δεν υπήρχε περίπτωση να τον μείνει απ ‘έξω…

Κάπως έτσι, τα είπαμε όλα αυτή τη χρονιά… και αν αυτό ήταν το πρώτο μας cd, φανταστείτε τι έγινε στα επόμενα….