Μια βραδιά στη Σαλονίκη που… άνθιζε

Το Σάρωθρον ανηφόρισε στο θέατρο Δάσους

 

Της Ειρήνης Τσιακίρη

 

Από συναυλία σε συναυλία μας πάει ο Ιούνιος και τον χαιρόμαστε όσο μπορούμε… Φεστιβάλ Μονής Λαζαριστών, Φεστιβάλ Θέατρο Δάσους, το Σάρωθρον είναι παντού και μεταφέρει τον σφυγμό του καλλιτεχνικού καλοκαιριού στην πόλη μας…

Προσωπικά, ποδαρικό στο συναυλιακό μου καλοκαίρι έκανα με τη συναυλία της Ελεωνόρας Ζουγανέλη στο Θέατρο Δάσους, την Πέμπτη 15 Ιουνίου – όπου, για την ιστορία, έκανα μαραθώνιο για να φθάσω στην κορυφή μιαςπόλης παράλυτης λόγω πολιτικών εξελίξεων – να θες να πας να ξεχαστείς από την επικαιρότητα και να μη σ’ αφήνει σαν να λέμε…

Τα καταφέραμε όμως και αργά το βράδυ φύγαμε με την καρδιά ανάλαφρη μα και βαριά… Μας ξεσήκωσε μα μας έριξε και σε βαθιά μελαγχολία μιας και τα τραγούδια της έφεραν στο νου μας ανεκπλήρωτους έρωτες και ιστορίες με άδοξο τέλος – από αυτές που ο καθένας μας συνδυάζει με διαφορετικό τραγούδι ή και με το ίδιο….

Αυτή ήταν η σκέψη που κυριάρχησε στο μυαλό μου. Πως μπορεί να είμαστε διαφορετικοί, να τρέχουμε όλη μέρα, καθένας με τις δικές του έγνοιες και τα δικά του προβλήματα, να είμαστε αδιάφοροι ή αγενείς με τον διπλανό μας αλλά το βράδυ, όταν ακούμε ένα τραγούδι που μιλά νομίζουμε για τη δική μας ιστορία ο άλλος γίνεται αδελφός, συμπάσχων και συμπαραστάτης και τα τραγούδια μιλάνε για μας…

Μετακόμιση Τώρα, καλοκαίρι 2015, μετά το πέρας της σχολής, όταν δεν είχα ιδέα ποιος θα ήταν ο προορισμός της, Τα λέμε, σε εκείνον που δε ξεκαθαρίζει και μιλά με γενικότητες. Μονάχα εγώ, στην αρένα της δικής μου ζωής, σε μια περίοδο που άλλοι μοιάζουν προτεραιότητες… Κι αν δεν κλαίμε στην Αττική Οδό, μελαγχολούμε στα αστικά πάνω στη Λαγκαδά….

Σε ένα κατά κύριο λόγο γυναικείο ακροατήριο (Θέατρο Δάσους – Αμφιθέατρα Παιδαγωγικής Σχολής σημειώσατε Χ), η Ελεωνόρα μίλησε για τα πλάσματα αυτά που όσο ανεξάρτητες κι αν είμαστε, δεν παύουν να μας απασχολούν, τους άντρες που είναι στη ζωή μας είτε πραγματικά είτε στη φαντασία μας και κρύβονται πίσω από κάθε αναστεναγμό που συνόδευε τα τραγούδια της…

Από τον Νίκο Γούναρη του 1953 που τραγουδά για τις γυναίκες για τις οποίες ζουν όλοι μέχρι τον Γιάννη Ζουγανέλη και τον….πάντα ανταγωνιστικό Μακρυμάλλη του –επιτυχία από αυτές που τραγουδούσαμε η αδερφή μου κι εγώ μια δεκαετία πριν, με τη μαμά και τον μπαμπά να κάνουν δεύτερες φωνές σε οικογενειακά ταξίδια με το αυτοκίνητο… Αναφορά η Ελεωνόρα στον μπαμπά της, αναφορά κι εγώ στον δικό μου, άλλωστε είναι οι μπαμπάδες μας άντρες της ζωής μας…

Λίγο πριν το τέλος, με Μπαρμπαγιαννακάκη, Ξενύχτησα στην πόρτα σου –που, ναι, το περιμένουμε περισσότερο από Χαρούλη – και Ιλισσό, μας ξεσήκωσε λιγάκι, ίσα ίσα για να γλιτώσουμε το ψυχοπλάκωμα….

Μεταξύ μας, για να είμασταν εκεί, θέλαμε να τη ζήσουμε τη μελαγχολία μας, να το βιώσουμε το βάρος, είμαστε σε φάση που η αγάπη αργείκαι μας διώχνουνε ως κι οι θάλασσες αφού….

Έτσι θα ‘λεγα πως η Ελεωνόρα Ζουγανέλη ήταν το κατάλληλο πρόσωπο να τραγουδήσει τα ανάλογα τραγούδια, τη σωστή στιγμή, στο καλύτερο μέρος – θέα Θεσσαλονίκης φόντο στη μελαγχολία, σκέφτεστε κάτι καλύτερο;