Γιατί με κέρδισε ο Χαρούλης

Οι λόγοι που έγινε τόσο δημοφιλής ο κρητικός ερμηνευτής

Της Ειρήνης Τσιακίρη

«Σας ευχαριστούμε που μας εκάματε να ξωμείνουμε για άλλη μια βραδιά στη Σαλονίκη» μας είπε ο Γιάννης Χαρούλης στο άνοιγμα της δεύτερης συναυλίας του, την Τρίτη 20 Ιουνίου, στο Θέατρο Γης και ήξερα ήδη ότι με είχε κερδίσει…

Με το που εφτάξαμε στο Θέατρο Γης, η ατμόσφαιρα ήταν ιδιαίτερη… Κόσμος μαζωμένος, ανυπόμονος, ξεσηκωμένος, έτοιμος να διασκεδάσει, να συγκινηθεί, κόσμος που είχε ήδη ακούσει για το πόσο υπέροχη ήταν η προηγούμενη βραδιά, όταν η βροχή δεν πτόησε κανέναν… Το θέατρο δεν άργησε να γιομίσει και κάθε δεύτερη φράση ήταν μια παραλλαγή του Μα πού πάνε μωρέ όλοι αυτοί;

Πρώτη φορά σε live του Γιάννη Χαρούλη, κατάλαβα γιατί αυτός ο χαμός. Γιατί τραγουδούσαμε από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό. Γιατί είπε τραγούδια δικά του και τραγούδια συναδέλφων του , πάντα μνημονεύοντας τους, με τον δικό του, μοναδικό τρόπο και κανείς δε πρόλαβε να σκεφτεί «ναι, αλλά ο τάδε, το λέει καλύτερα». Και κυρίως γιατί είναι απλός και γνήσιος, γιατί δε το παίζει κάποιος, γιατί είναι αυτός που είναι και ξέρει ποιος είναι. Δεν ξεχνά ούτε από πού ξεκίνησε, ούτε τον τόπο του. Είναι απλά ένα μεγάλο παιδί, που από του Λασιθιού την στράτα βρέθηκε κοντά μας και καθόλου δεν θα τον πείραζε να επιστρέψει σε αυτήν, γιατί την κουβαλά πάντα μέσα του…

Λίγα χρόνια νωρίτερα, δε τολμούσε κανείς να μου πει ότι έστω και λίγο είμαι και Κρητικιά… Όχι γιατί δεν την αγαπούσα πάντα αλλά γιατί μεγάλωσα από Θεσσαλονικιούς γονείς , με σαλονικιώτικους μεζέδες, με Μαριώ, Αγάθωνα και Παπάζογλου, με το να θεωρώ πατρίδα τη Σαλονίκη.

Ποτέ δε θα διανοούμουν να σκεφτώ ότι θα έβρισκα…χαριτωμένη την κρητική προφορά και ότι θα νοσταλγούσα να βρεθώ σε ένα κρητικό γλέντι και να ακούσω αυτά που άκουγα τότε που μονολογούσα «αχ όχι πάλι κρητικά…» Αλλά η νοσταλγία δίνει άλλη χάρη στα πράγματα και η απόσταση ακόμα περισσότερο… Και είναι μοναδική η αίσθηση να βρίσκεσαι στο Θέατρο Γης και να μοιάζει σαν να βρίσκεσαι 1000 χιλιόμετρα νότια, μαζί με τον μπαμπά – που η προφορά του συναγωνίζεται άνετα πλέον με αυτήν του Χαρούλη – σε μια παρέα οικογενειακών φίλων, που τραγουδά την Πάντα Θλιμμένη Χαραυγή, το Βοσκαρουδάκι, τον Ερωτόκριτο και το Τούτο το μήνα  – παράφωνα ή όχι, τι σημασία έχει;

Αυτό έκανε λοιπόν ο Γιάννης. Πήρε το λαούτο του, την παρέα του, ήρθε και….ξώμεινε στην πόλη μας για να μας θυμίσει άλλες εποχές και να μας ταξιδέψει σε άλλες μουσικές, σε εκείνες με τις οποίες μεγαλώσαμε, σε εκείνες που σιγά σιγά ξαναγυρίζουμε και που δεν πάψαμε ποτέ να αγαπάμε… Και το έκανε απλά, αβίαστα, όπως είναι και ο ίδιος. Και γι’ αυτό τον χαρήκαμε, τον απολαύσαμε και θα ανυπομονούμε να είμαστε εκεί και την άλλη φορά… Με τις υγείες μας λοιπόν και με το καλό να ξανασμίξωμε….