Σαν αόρατοι άνθρωποι…

Της Ειρήνης Τσιακίρη.

Μετά από 8 συνεχόμενα sold out, καταφέραμε να βρεθούμε στην παράταση της παράστασης Τα Κόκκινα Φανάρια που ανέβηκε από το Θέατρο του Άλλοτε στο Θέατρο Αυλαία και κέρδισε τις εντυπώσεις.

Τα Κόκκινα Φανάρια, θεατρικό έργο του Αλέκου Γαλανού, έγινε ταινία του κλασσικού ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου το 1963 με τις Τζένη Καρέζη, Μαίρη Χρονοπούλου, Κατερίνα Χέλμη, Αλεξάνδρα Λαδικού, Ελένη Ανουσάκη και ΔέσπωΔιαμαντίδου και Ηρώ Κυριακάκη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους και ήταν υποψήφια  για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας στην 36η απονομή των βραβείων το 1964.

Στις 18 Ιανουαρίου του 2018 ανέβηκε στο Θέατρο Αυλαία από τη θεατρική ομάδα Θέατρο του Άλλοτε, μια θεατρική ομάδα γνωστή στο θεατρόφιλο κοινό της πόλης για τις διαδραστικές παραστάσεις της στο ΜπενσουσάνΧαν.

Σύμφωνα με το δελτίο τύπου, η παράσταση προσπαθεί να αντιμετωπίσει και να σχολιάσει το θέμα της πορνείας ωμά και ρεαλιστικά, αφήνοντας στην άκρη τη συνηθισμένη σεξιστική, ωραιοποιημένη εικόνα των γυναικών αυτών, που με τη νόμιμη σφραγίδα του κράτους και της κοινωνίας υποφέρουν μια στιγματισμένη ζωή γεμάτη κινδύνους, κακοποιημένες ψυχικά και σωματικά.

Και το καταφέρνει. Να μας δείξει ότι οι γυναίκες που βρίσκονται μέσα σε αυτή τη ζωή δεν βρίσκονται εκεί γιατί το έχουν επιλέξει αλλά γιατί αναγκάστηκαν να το κάνουν. Η ιστορία της παράστασης δεν είναι μια αλλοτινή ιστορία, ένα άσχημο παραμύθι που παίχτηκε στην Τρούμπα του ’60 και έσβησε, από την ιστορία και τη μνήμη. Είναι μια υπόθεση διαρκείας, μια ιστορία που τρέχει ξανά και ξανά, κάθε εποχή, με άλλες πρωταγωνίστριες, με άλλες συνθήκες, σε άλλα μέρη μα… είναι όντως άλλες;

Η ανέχεια, η συναισθηματική εξαθλίωση, η βία, η σωματική και πνευματική εξουθένωση, η αηδία, η εγκατάλειψη κάθε ελπίδας, η εξάρτηση, η ανελευθερία υπήρχαν και υπάρχουν σήμερα στις γυναίκες που αναζητώντας μια καλύτερη ζωή γίνονται θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και σωματεμπορίας, στις γυναίκες της διπλανής πόρτας που ανέχονται τη βία συζύγων γιατί δεν έχουν τρόπο να φύγουν, στις γυναίκες που βιάζονται από αγνώστους αλλά και από ανθρώπους του οικογενειακού περιβάλλοντος τους…

Δεν είναι άραγε αδιανόητο ότι αυτά που εμείς απολαμβάνουμε και χαιρόμαστε, τον έρωτα, την αγάπη, την ελπίδα, το δικαίωμα επιλογής του πότε και με ποιον, για κάποιες άλλες γυναίκες να είναι πια ξεχασμένο και μακρινό όνειρο που χάθηκε ανεπιστρεπτί;

Μπορεί το σαλόνι – κύρια σκηνή να μας δείχνει μια φαινομενικά ενδιαφέρουσα ιστορία για τη ζωή και τις κουβέντες των γυναικών που τραγουδάνε, συζητάνε και ενίοτε γοητεύονται, όμως η πραγματικότητα της ζωής τους αποτυπώνεται στην υπερυψωμένη, σκοτεινή, ημιφωτισμένη κρεβατοκάμαρα όπου μια κοπέλα, της οποίας το πρόσωπο δεν ξεχωρίζει καν, δέχεται μια συνεχή ροή «πελατών», κάθε ηλικίας, και υποκύπτει σε κάθε όρεξη, διάθεση βίας και διαστροφή τους, μη μπορώντας να κάνει τίποτα διαφορετικό.

Η «Μαίρη», η «Μυρσίνη», η «Ελένη» και η «Μαρίνα» θα υπάρχουν πάντα όσο δεν αλλάζουμε νοοτροπία, θα αγωνίζονται να ξεφύγουν από το βούρκο και κάποιος θα τις ξαναρίχνει εκεί, θα περιμένουν τον καπετάνιο τους, θα ελπίζουν και θα παλεύουν να φύγουν και θα κουβαλάνε τα σημάδια, ψυχικά μα και σωματικά, μιας ζωής που δεν διάλεξαν και δεν άξιζαν. Η Τρούμπα και τα Λαδάδικα μπορεί να «έκλεισαν» ή μήπως μεταφέρθηκαν… σε άλλες γειτονιές ή και στις διπλανές πολυκατοικίες;

Ινφο:

Η παράσταση «Τα κόκκινα φανάρια» θα παιχτεί ξανά στο θέατρο «Αυλαία», στις 14,15 και 16.2. Για όσους δεν προλάβατε να την δείτε, έχετε μια τελευταία ευκαιρία.