Στα Λαδάδικα τον Αύγουστο μου τον χρωστάς

Λέξεις και φωτογραφίες της γειτονιάς που αγαπάμε

Κείμενο – φωτογραφίες: Κική Μουστακίδου

Τον Αύγουστο που μου χρωστάς, τον συναντάς στα Λαδάδικα. Μόλις το ρολόι δείξει δώδεκα το μεσημέρι, ξυπνάνε τα σοκάκια. Οι ψάθινες καρέκλες στολίζονται με τον πρώτο κόσμο, με την πρώτη ανθρώπινη σοδειά. Τα νέα από τις καλοκαιρινές διακοπές, οι εντυπώσεις, οι αλμυρές ιστορίες, τα μυστικά. Μου δείχνεις τον καφέ σου για να σου πω ποιος είσαι. Το ξέρεις, γι’ αυτό βρίσκεσαι εδώ. Μια ανάσα από το γκάζι της Τσιμισκή, μια ανάσα από το φρένο της θάλασσας.

Σ’ απόσταση αναπνοής και μ’ έχασες. Της ίδιας πόλης εραστές, στην στροφή της Κατούνη αλλάζει ο χωροχρόνος. Βρέχω τα παπούτσια μου κι αφήνω χνάρια στο πλακόστρωτο για να βρω και να με βρει ο δρόμος. Στα φιδωτά στενά μπορώ να ζήσω όλες τις εκδοχές της νύχτας σε ένα βράδυ. Στα Λαδάδικα είμαι ένας άνθρωπος με χίλια και ένα πρόσωπα, ακατέργαστα σαν το διαμάντι και την αλήθεια. Γνώρισέ με αν τολμάς.

Τ’ αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν το βρήκαμε. Δεν χρειάστηκε να φτάσει ο Σεπτέμβρης για να χαθούμε. Αν αλλάξεις πιάτσα και στέκι, είναι σα να αλλάζεις χώρα. Όταν επιστρέφεις, είναι από νοσταλγία και έρωτα. Σε τραβάει πίσω με ένα αόρατο σκοινί η μυρωδιά του ξημερώματος. Η μουσική χτίζει για τον καθένα ξεχωριστά ένα προσωπικό μονοπάτι για την επαναφορά: με χαμηλή βλάστηση και υψηλές προσδοκίες. Στα Λαδάδικα επιβεβαιώνονται.

Φθινόπωρο θα πει μελαγχολία. Μένουν λίγες μέρες για να αλλάξει μήνας και εποχή. Πάντα θα μένει κάτι λίγο και ένα πολύ θα περισσεύει. Μια αγκαλιά από ανθρώπους για να κλείνεσαι όταν θα κάνει κρύο. Οι γωνιές που αναγνωρίζεις με κλειστά μάτια. Οι έξοδοι κινδύνου που καταλήγουν αχρείαστες.

Στα Λαδάδικα τον Αύγουστο που μου χρωστάς τον ξεπληρώνει ο Σεπτέμβριος.

Καλώς να ορίσει.