Σαράντα χρόνια έφηβος… Βασίλης

Το Σάρωθρον ήταν και στη συναυλία της Θέρμης

Της Ειρήνης Τσιακίρη 

Συναυλιακά αρχίσαμε το καλοκαίρι, συναυλιακά, και λίγο πιο ρομαντικά, είπαμε να το αποχαιρετήσουμε κιόλας… Ξεκινήσαμε λοιπόν με Βασίλη Παπακωνσταντίνου στο Φράγμα Θέρμης, την πρώτη μου παρουσία σε συναυλία του…

Την ανατριχίλα στα τραγούδια του, το «τι είπε πάλι» και το «πώς τα λέει έτσι» μου έβγαιναν από πάντα, από όταν τον άκουγα στις κασέτες της μαμάς και στου μπαμπά και αργότερα στα cd που έγραφα κι εγώ ως μαθήτρια… Και δεν υπάρχουν και πολλά τραγούδια του που τα ακούς και δεν ανατριχιάζεις… 

Επάνω στη σκηνή, μπροστά στο κοινό που τον αποθέωσε όπως κάνει δεκαετίες τώρα ο 67χρονος Βασίλης έγινε πάλι ο Βασίλης του ’70 και του ’80, εκείνος που τραγούδαγε στις μπουάτ, ηχογραφούσε 45άρια, γινόταν γνωστός με τα τραγούδια του Λοΐζου και του Μικρούτσικου, εκείνος που και στο 2017 ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα από την πρώτη του μεγάλη, συναυλία, 32 χρόνια πριν, στα 1985. 

Ίσως αυτό ήταν που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση… Που ο Παπακωνσταντίνου δεν…παλιώνει ή μάλλον δεν γερνάει. Που μαθαίνεις τα τραγούδια του κάθε φορά από την αρχή και προσέχεις τους στίχους του κάθε φορά διαφορετικά. Που αυτοσαρκάζεται και λέει ιστορίες και ευχαριστεί τον κόσμο και ξέρει ποιος είναι και δε ξεχνά πως ξεκίνησε. Που θα μπορούσε να γεμίζει στάδια και να μαζεύει κόσμο τραγουδώντας τα παλιά του αγαπημένα μας αλλά δεν επαναπαύεται και βγάζει νέο δίσκο και τραγουδά για το σήμερα – κι έχει τραγουδήσει για εκατοντάδες «σήμερα». 

Αυτή τη φορά πρόσεξα τόσο καλά τους στίχους της Σφεντόνας, για εκατομμυριοστή φορά προσπάθησα – και απέτυχα – να τραγουδήσω συγχρονισμένα «Οι ψυχές και οι αγάπες», για πρώτη φορά άκουσα τόσο σωστά το «Να κοιμηθούμε αγκαλιά» και για μια ακόμα φορά στείλαμε και πάλι «Χαιρετίσματα στην εξουσία» – και ας μας αγνόησε, εμείς θα συνεχίσουμε να της τα στέλνουμε. Και στην τελική, άλλη μια φορά κατάλαβα τι θα πει να είσαι τόσο διαχρονικός.

Γιατί ο Βασίλης είναι. Και παρασέρνει στην ενέργεια του από πενηντάρηδες που αναπολούν τα νιάτα τους και τριαντάρηδες που θυμούνται την εφηβεία τους μέχρι δεκάχρονα που παρασέρνονται από τη μαμά και τον μπαμπά που γίνονται πάλι παιδιά… Και ίσως και γι’ αυτό να είναι ο καλύτερος για να μας παρακινήσει να γίνουμε εμείς αυτό που περιμένουμε….