Οι «Ευαγγελιστές» του Σάρωθρον και ένα αξέχαστο γλέντι παραμονή πρωτοχρονιάς

Ο δημοσιογράφος Χρήστος Παυλίδης γράφει για τα γενέθλια του Σάρωθρον

Πριν λίγες εβδομάδες ανακοίνωσε ο Άκης ότι βγαίνει το 6ο CD με τα τραγούδια από το Σάρωθρον.
Του έστειλα ένα μήνυμα για να μου κρατήσει ένα, αλλά και για να πάρω ξανά τα προηγούμενα πέντε. Τα είχα όλα, αλλά πάντα κάπου τα έδινα. Όλο και σε κάποιον άρεσαν οι επιλογές και του έδινα το CD. «Πάρ’ το. Θα πάρω εγώ άλλο από τον Άκη. Είναι φίλος», έλεγα και ξέμενα.

Του Χρήστου Παυλίδη

Στον Άκη πάντα ζητούσα πράγματα και ποτέ δε μου είπε όχι σε τίποτα. Υπάρχει δε και μία φορά, που με βοήθησε ξεχωριστά σε μία πολύ δύσκολη φάση της ζωής μου, χωρίς να το ζητήσω καν. Ήταν μία από τις πιο σπουδαίες κινήσεις που έχει κάνει κάποιος για μένα και δεν την έκανε για το θεαθήναι, αλλά μέσα από την καρδιά του. Είμαι σίγουρος γι’ αυτό.  Τόσα χρόνια που τον ξέρω δε θυμάμαι να μου έχει ζητήσει τίποτα. Μόνο τώρα που ζήτησε να του γράψω κάτι. «Ένα μπλογκ για το σάιτ του Σάρωθρον. Τι σημαίνει για σένα το μαγαζί, η μουσική, τα γλέντια που κάναμε και τέτοια. Έχουμε γενέθλια στις 21/7».

Καταρχάς τον/τους ζηλεύω (με την καλή έννοια) που έφτιαξαν ένα τέτοιο μπαρ. Μπράβο σας παιδιά. Οι τέσσερις… «Ευαγγελιστές» του «Σάρωθρον» (Άκης, Γιάννης, Αποστόλης, Άλκης) έχουν αναλάβει να διαδώσουν όσο καλύτερα γίνεται τα μυστικά της καλής ελληνικής μουσικής. Χωρίς ταμπέλες. Έχουν δώσει και την ψυχή τους γι’ αυτό το μαγαζί και αυτό βγαίνει. Πως λέμε στο ποδόσφαιρο ότι «υπάρχει καλή ατμόσφαιρα στα αποδυτήρια και αυτό βγαίνει μέσα στο γήπεδο». Ε, κάτι τέτοιο…

Το «Σάρωθρον» έχει χαρακτήρα, προσωπικότητα και δική του ταυτότητα. Αν γράψετε τη λέξη «Σάρωθρον» στο google μαντέψτε τι θα σας βγάλει πρώτο στις αναζητήσεις… Δεν είναι τυχαίο αυτό.

Στο είδος του, είναι το καλύτερο μπαρ της Θεσσαλονίκης και δεν ξέρω αν υπάρχουν άλλα τέτοια αντάξια με αυτό σε όλη την Ελλάδα. Ξαναλέω: στο είδος του. Ξέρω από πρώτο χέρι ότι απέκτησε «ξαδερφάκια» (σε Κρήτη και Αθήνα), ξέρω ότι και άλλοι προσπάθησαν να το αντιγράψουν, αλλά τη διαφορά δεν την κάνουν μόνο οι ιδέες, αλλά και οι άνθρωποι.

Τα παιδιά το δούλεψαν πολύ με τις ιδέες τους και τις καινοτομίες τους, πέρα από τις καλές μουσικές τους. Χαρτάκια με παραγγελιές τις Τετάρτες, μουσικά αφιερώματα τις Κυριακές, εκδρομές με τους θαμώνες (και όχι μόνο), ψησίματα και πάρτι με όλους!
Και μέσα σε όλα αυτά παρόντες ήταν και οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες, διαμορφώνοντας τον χαρακτήρα που απέκτησε τελικά το μαγαζί.

Η σημερινή «μετοχική σύνθεση» του «Σάρωθρον» ανέλαβε το μαγαζί το καλοκαίρι του 2010. Στις 21/7/2010 μου θύμισε ξανά ο Άκης. Σχεδόν ένα μήνα νωρίτερα είχα παντρευτεί (19/6/2010). Η πρώτη φορά που τους επισκέφτηκα ήταν στα τέλη Σεπτέμβρη του ’10.
Είχαμε πάει με 3-4 φίλους να δούμε στο «Ολύμπιον» την ταινία ντοκιμαντέρ, για τη ζωή του Γιάννη Αγγελάκα, «Ταξιδιάρα ψυχή» και μετά πήρα την παρέα και τους πήγα «σε ένα καινούριο μαγαζί που πήρε ένας φίλος στα Λαδάδικα».

Από την αρχή μου άρεσε το μαγαζί και φυσικά η μουσική. Σε αυτό είχα εμπιστοσύνη στον Άκη. Αυτόν ήξερα, αυτόν εμπιστευόμουν. Τον είχε γνωρίσει το 2002, όταν ήμασταν μαζί στον Αγγελιοφόρο και αυτός δούλευε τότε στο «Ράδιο Έκφραση». Ξυπνούσα τα πρωινά να πάω στη σχολή μου στα ΤΕΙ στη Σίνδο και τον άκουγα. Μπορεί να σας φανεί παράξενο, αλλά νομίζω ότι θυμάμαι και το τραγούδι με το οποίο κόλλησα στην εκπομπή του: ήταν το «Άμα σε λέγαν Βάσω» του Νικόλα Άσιμου με τη Χαρούλα Αλεξίου!

Ένα χρόνο μετά, τον Σεπτέμβριο του ’11 στο «Σάρωθρον» έγιναν οι συζητήσεις για να κάνουμε μαζί εκπομπή! Του είχα πει ότι ήθελα να βρούμε τρόπο να συνυπάρξουμε σε ένα αθλητικό ραδιόφωνο, και τελικά βρεθήκαμε μαζί να κάνουμε την εκπομπή «Όχι άλλο κάρβουνο» στον «Sport 103 FM» (10:00-12:00 το πρωί) για έναν χρόνο και κάτι.

Ήταν βράδυ 14 Σεπτεμβρίου 2011 όταν είπαμε ότι θα προχωρήσουμε παρέα στο ραδιόφωνο. Το θυμάμαι χαρακτηριστικά γιατί όταν γύρισα σπίτι έπειτα από 4-5 μπίρες, μισή ώρα μετά που έπεσα για ύπνο, έσπασαν τα νερά της γυναίκας μου. «Έλα, κόψε την πλάκα και κοιμήσου…», της έλεγα πριν την πάω «ωραίος» (από τις μπίρες) στη Γενική Κλινική για να  γεννηθεί το πρωί της 15ης Σεπτεμβρίου, η κόρη μας, η Μαίρη. Μία εβδομάδα μετά βγήκαμε στον αέρα και εκείνο το διάστημα άρχισα να γίνομαι όλο και πιο συχνός επισκέπτης του «Σάρωθρον».

Άρχισα να βλέπω με τα μάτια μου τη «μάχη» για τη γωνία μπροστά από τον DJ (πρέπει να είναι διαχρονικά η καλύτερη θέση του μαγαζιού) και παράλληλα να αντιλαμβάνομαι τη «μαγεία» της μεγάλης σκάλας στο κέντρο του μαγαζιού. Όταν δεν έχει πολύ κόσμο (σπάνιο πράγμα τα τελευταία χρόνια) κάνει το «Σάρωθρον» να μοιάζει πιο γεμάτο και όταν «τιγκάρει» του δίνει αέρα και βολεύει και κόσμο στα σκαλοπάτια της. Ακόμη άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι το μαγαζί δούλευε και σαν «After», καθώς πολλοί κατέληγαν εκεί έστω για ένα σφηνάκι πριν το κλείσιμο.

Γλέντια; Ατελείωτα! Πολλοί έχουν πολλές ιστορίες. Μαθαίνω ότι αυξάνεται και ο κόσμος που όχι απλά γνωρίστηκε εκεί μέσα, αλλά και παντρεύτηκε. Δεν ξέρω πόσους… χώρισε το μαγαζί, αλλά ξέρω αρκετούς που χωρισμένοι ή «καψουρεμένοι» ξημέρωσαν στο «Σάρωθρον».

Το δικό μου πιο αξέχαστο γλέντι ήταν την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2012. Και δεν ήταν καν βραδινό ως τα ξημερώματα, αλλά απογευματινό και προς το βράδυ! Ξεκινήσαμε νωρίς το μεσημέρι της παραμονής έξω, με ψησίματα και ρακιές (είχα περίσσευμα σπιτική ρακί συγγενών μου από την Κρήτη από τον γάμο μου, που μου είχαν στείλει 80 κιλά!!!). Ήμασταν μαζί και με τη γυναίκα μου, η οποία έφυγε νωρίς το απόγευμα (κατά τις 17:00) για να πάει να πάρει τη μικρή μας (3,5 μηνών τότε) από την πεθερά μου. «Μην αργήσεις γιατί το βράδυ έχουμε τραπέζι στη μαμά μου», μου είπε πριν φύγει. «Όχι, ρε συ. Να, τώρα πίνουμε μπίρες για να το σβήσουμε και θα έρθω σπίτι σε καμιά ώρα», απάντησα.

Λίγο μετά μπήκαμε μέσα με δύο κουμπάρους μου, τον Γιάννη και τον Σταύρο. Είπαμε να ποιούμε ένα ουισκάκι (Tullamore Dew) για να ζεσταθούμε από το κρύο πριν φύγουμε. Ακολούθησε και δεύτερο. Έπειτα βρεθήκαμε στο μπαρ και τραγουδούσαμε. Ο Άκης έβγαλε σφηνάκια τεκίλα σοκολάτα. Εκεί ήμασταν μαζί και με τον Χρήστο Φραγκαντώνη και άναψε η κουβέντα για τον ΠΑΟΚ. Όταν μου έβαλε ο Άκης παραγγελιά «Τ’ ανείπωτα» του Ζερβουδάκη , χόρεψα και γέμισα το μαγαζί με χαρτοπετσέτες. Συνέχισα τα ουίσκια αλλά παράλληλα έπινα και τεκίλα σοκολάτα από το μπουκάλι! Και διάφορα άλλα σφηνάκια… Και όταν κάποια στιγμή κοίταξα το κινητό μου η ώρα ήταν 22:00 και είχα καμιά 40ρια αναπάντητες κλήσεις από τη γυναίκα μου και διάφορους άλλους που με έψαχναν και ανησύχησαν. Για την ιστορία απλά αναφέρω ότι δε με χώρισε τελικά και συνεχίζουμε να είμαστε μαζί…

Εκείνο το βράδυ επιβεβαιώθηκε η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν. Άνοιξε μία τρύπα στο χωροχρόνο και οι πέντε ώρες που πέρασαν έμοιαζαν με μισή ώρα. Είχα χάσει εντελώς την αίσθηση του χρόνου, σε ένα μοναδικό απόγευμα προς βράδυ στο «Σάρωθρον»!

ΥΓ 1: Τις επόμενες μέρες έμαθα ότι όλοι είχαν πάθει πλάκα με τη ρακί που είχα φέρει και ότι ο Άλκης έφαγε (σχεδόν μόνος του) ένα κουτί τριγωνάκια από τον «Ήλιο» που είχα ξεχάσει στο ψυγείο του μαγαζιού.

ΥΓ 2: Παιδιά μην αλλάξετε τον χαρακτήρα του μαγαζιού. Η χημεία είναι σωστή. Και να θυμάστε: «Τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας/ πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του».