Ένα Σαββατόβραδο… στον Σωκράτη

Όπου το κείμενο θα μπορούσε να έχει και τίτλο “Πρώτη φορά Σωκράτης”…

Κείμενο: της Ειρήνης Τσιακίρη

Μετά το φουλ συναυλιακό καλοκαίρι και την καταρρακτώδη βροχή του Σεπτέμβρη, λίγο πριν βγει το 2017, καταφέραμε να βρεθούμε στην τελευταία…. διαρκείας εμφάνιση του…

Ο χώρος δε βοηθούσε και πολύ, και όσοι δεν προλάβαμε ή δεν προνοήσαμε να εξασφαλίσουμε θέση, μάλλον λιποτακτήσαμε λίγο πριν το τέλος μιας και ο Μάλαμας γέμισε το ποτήρι του, άναψε το τσιγάρο του, πήρε φόρα και είχε τον… ατελείωτο!

Τραγούδια που ξέραμε, άλλα που δεν ξέραμε και άλλα που νομίζαμε ότι δεν ξέραμε αλλά τελικά είχαμε σίγουρα κάπου ξανακούσει – γιατί όσοι πηγαίνουμε Σάρωθρον πώς γίνεται να μην τα έχουμε ξανακούσει – και άλλα που δεν ξέραμε καν ότι είναι δικά του – talking about me, δεν είχα ποτέ συνειδητοποιήσει ότι τα Μεταξωτά είναι δικά του…

Μπορεί να είναι συνηθισμένο αστείο – ή και όχι – ότι μια ψιλοκατάθλιψη σε πιάνει με τα τραγούδια του – και ίσως τότε απολαμβάνουμε περισσότερο τα τραγούδια και ταυτιζόμαστε μαζί τους αλλά ο Μάλαμας έχει το φοβερό ταλέντο να μας πετάει σαν μπαλάκι από τη μελαγχολία στο ξέσπασμα και από το δάκρυ στο κέφι….

Ο Σωκράτης, παρέα με τα Ξωτικά και αγκαζέ με την ντυμένη στα μεταξωτά Νεράιδα τράβηξαν προς βαφτίσια που η κολυμπήθρα ήταν γεμάτη αλκοολούχο νερό και κάπου στο δρόμο συνάντησαν την μοναξιά και την κέρασαν τσιγάρο. Στο τέλος της διαδρομής τους περίμενε η Πριγκιπέσσα με έναν αποσπερίτη στα μαλλιά ενώ ο αέρας είχε αλλάξει δρόμο και φυσούσε αδιαφορία… Όλοι μαζί, παρέα με τον Θανάση, τον Μίλτο, τον Νικόλα, τον Άλκη, κάθισαν γύρω από μια ηλιόπετρα και τα είπαν όλα ενώ τις πρώτες τους λέξεις τις έβαλαν σε ένα γράμμα….

Και αν όλο αυτό μοιάζει με… μουσικό παραμύθι –  αχταρμά – με την καλή την έννοια – ,κάπως έτσι θα θυμόμαστε την βραδιά αυτή…

Το μεσημέρι της 27ης Σεπτεμβρίου στο Σάρωθρον έπινε καφέ ένα ζευγάρι που είχε έρθει από την Κοζάνη για τη συναυλία εκείνης της βραδιάς, που μας τη χάλασε ο καιρός – και φαντάζομαι θα ξαναήρθαν σε κάποια από τις χειμερινές του εμφανίσεις… Το Σάββατο που μας πέρασε κατάλαβα γιατί…