Άσε το facebook και πάμε Σάρωθρον

Τα τραγούδια της σεζόν 2012 – 2013

Της Ειρήνης Τσιακίρη

Το τρίτο cd του Σάρωθρον ξεχωρίζει από το… εξώφυλλο ακόμα… Τοίχος, σύνθημα, παραλληλισμός με την εποχή…

Ταυτόχρονα ήταν το cd με τα περισσότερα (σε μένα φυσικά) άγνωστα τραγούδια – ή, για να ακριβολογώ, με εκείνα που νόμιζα πως ήταν άγνωστα…

Στην πρώτη ακρόαση, ήξερα μόνο τα μισά – τα υπόλοιπα μου θύμιζαν απλώς ότι τα έχω ξανακούσει….κάπου. Στη δεύτερη, άκουσα προσεκτικά τους στίχους των…άγνωστων… Ε, κάπου μεταξύ τρίτης και τέταρτης μπήκε στην ίδια μοίρα με τα υπόλοιπα: το ήξερα πια απ’ έξω.

Και καθώς το άκουγα και το μάθαινα, μπήκα στη διαδικασία να το ψάξω παραπάνω και να βρω την ιστορία έστω και ενός από τα τραγούδια του –εμπνευσμένη από ένα ευρύτερο project που είχα σκεφτεί και έχουμε στα σκαριά για την ιστορία αγαπημένων τραγουδιών, από την διακριτική καθοδήγηση του Άκη Σακισλόγλου στο νου μου αλλά και από την Μάρθα Φριντζήλα που στο πρώτο τραγούδι του cd, το λέει καθαρά: Ρώτα….

Ήταν ταξιδιάρικο cd, με μια Αλεξίου να δίνει συναυλία σε Ελλάδα, Ευρώπη, Αμερική και πήρα απόφαση να το ακολουθήσω…. Περνώντας μέσα από Διόδια – τα καλά, του Σταύρου Σιώλα, όχι τα ακριβά της Εθνικής – από δρόμους όπου Λεμόνια ανθίζαν σε Πορτοκαλιές , η Επιμονή με οδήγησε…. Μέχρι το Τέλος….

Ή, εν προκειμένω, μέχρι το San Michele….Έτσι, έψαξα την ιστορία του δεύτερου τραγουδιού του cd, του San Michele, το οποίο έχει γράψει, συνθέσει καιερμηνεύσει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου – άλλωστε ο ίδιος συνηθίζει να τραγουδά τραγούδια με ιστορία. Το συγκεκριμένο τραγούδι λοιπόν είναι εμπνευσμένο από μια ιταλική ταινία του 1972, που φέρει το τίτλο «SanMichele aveva un gallo». Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο νεαρός Τζούλιο Μανιέρι, ο οποίος, ως αρχηγός μιας ομάδας αναρχικών, υπερασπίζεται τον ένοπλο αγώνα και την κολεκτιβοποίηση της αγροτικής γης. Στην προσπάθειά του να αφυπνίσει τις συνειδήσεις των χωρικών, συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε είκοσι χρόνια φυλάκισης και ταυτόχρονα απομόνωσης.

Όσα χρόνια ο Μανιέρι είναι στη φυλακή, παραμένει πιστός στα ιδανικά του, προσπαθώντας παράλληλα να ισορροπήσει ανάμεσα στη λογική και την τρέλα της απομόνωσης. Όταν πια, χρόνια αργότερα, έρχεται σε επαφή με μια άλλη ομάδα αναρχικών, πληροφορείται ότι η δράση του είναι πια…ξεπερασμένη, αφού ο κόσμος προχωρά… Η απελπισία, η σύλληψη της ουτοπικότηταςτων πιστεύω του και η αδυναμία του να τα υπερασπιστεί πλέον, τον οδηγούν στην απόφαση να βάλει τέλος στη ζωή του.

Ο τίτλος, τόσο της ταινίας του ’72, όσο και του τραγουδιού του Θανάση Παπακωνσταντίνου προέρχεται από ένα παιδικό τραγουδάκι που έλεγε ο Μανιέρι μικρός, όταν οι γονείς του τον έκλειναν στη ντουλάπα για τιμωρία, για να μην φοβάται. Το ίδιο τραγούδι που επαναλάμβανε και στα χρόνια της φυλάκισής του. Άλλωστε Δεν είναι και τυχαίος ο τρόπος που ο Θανάσης κλείνει το τραγούδι του: «[…] οι νέες εποχές με κάνουνε να μοιάζω με κρετίνο, δεν με αναγνωρίζετε γιατί έλειπα καιρό…».  (πηγή: http://3-point-magazine.blogspot.gr/2012/03/blog-post_1575.html#!/2012/03/blog-post_1575.html)

Και τελικά, με κέρδισε λίγο ακόμα στο τέλος, αφού στο cd αυτό βρίσκουμε τον αγαπημένο μας Ναυαγό, το τραγούδι που χάρισε στο Σάρωθρον ένα αγαπημένο σύνθημα και γράψαμε γι’αυτό πριν λίγο καιρό…

Το 2013, σύμφωνα με το οπισθόφυλλο του cd, το Σάρωθρον απέκτησε το πρώτο του group στο facebook και άρχισε να εκπέμπει online… Σήμερα, 4 χρόνια μετά, έχουμε νέο group αλλά και σελίδα στο facebook, όπου ενημερωνόμαστε για όλα μας τα νέα αλλά και πρόσφατα αποκτήσαμε την ιστοσελίδα μας και το Σάρωθρον είναι όντως παντού… Αλλά τελικά, για τις ώρες, τις μικρές, τις μεγάλες, τις σημαντικές και τις καθημερινές, αφήνουμε το facebook και πάμε Σάρωθρον…